در هوای باغ  و در طرف چمن                                        بلبلی می گفت با جفت این سخن

ما ز سرمای زمستان رسته ایم                                     دل به امید گلستان بسته ایم 

در دهانش بود بلبل این سخن                                       بازی آمد برد او را با دهن

در دهان باز می گفت آن پرند                                         عمر کوته بین  و امید بلند